Hindi kailanman patatawarin ng mga botanteng Pilipino ang pagbabawal sa social media at video games

Hindi solusyon sa mga problemang kinakaharap ng kabataang Pilipino ang pagbabawal sa social media at video games. Maaaring naniniwala ang ilan na mapabubuti ng mga paghihigpit ang disiplina, kalusugang pangkaisipan, o pagganap sa paaralan. Ngunit binabalewala ng ganitong pananaw ang mga tunay na paghihirap na nararanasan ng mga kabataang Pilipino.

Hindi malulutas ng pagbabawal ang kahirapan, kalungkutan, pagtaas ng mga presyo, kawalan ng sapat na pagkain, o kawalang-kasiyahan sa buhay. Sa halip, maparurusahan lamang nito ang kabataan sa pamamagitan ng pag-aalis sa mga digital na espasyo na ginagamit nila upang makipag-ugnayan, magpahinga, matuto, at makilahok sa lipunan. Hindi kailanman patatawarin ng mga botanteng Pilipino ang mga lider na pinipili ang sensura at paghihigpit sa halip na mga tunay na solusyon.

Ipinakikita ng isang pambansang sarbey ng Arkipelago Analytics kung bakit mahalaga ang isyung ito. Ayon sa sarbey, walong sa bawat 10 kabataang Pilipino ang tumututol sa anumang uri ng paghihigpit sa paggamit ng social media. Malinaw at makapangyarihan ang mensaheng ito. Ibig sabihin, hindi itinuturing ng mga kabataang Pilipino na walang silbi at nakagagambala lamang ang social media.

Para sa marami, bahagi ito ng pang-araw-araw na buhay. Ginagamit nila ito upang makipag-usap sa pamilya at mga kaibigan, sumubaybay sa balita, magpahayag ng mga opinyon, makilahok sa mga talakayan, at makibahagi sa mga usaping pampubliko. Sa isang bansang maraming pamilyang magkakahiwalay dahil sa trabaho, migrasyon, o kahirapang pinansyal, madalas na nagsisilbing mahalagang ugnayan sa kanilang mga mahal sa buhay ang social media.

Ipinakikita rin ng parehong sarbey na marami nang pinagdaraanan ang mga kabataang Pilipino. Kalahati ng mga respondent ang nagsabing bumaba ang antas ng kanilang kaligayahan. Kabilang sa mga pangunahing suliraning nakaaapekto sa kanila ang seguridad sa pagkain, pagtaas ng mga presyo, at kalungkutan.

Pinatutunayan ng mga natuklasang ito na hindi lamang mga cellphone, app, o laro ang tunay na problema. Mas malalim ang mga suliranin: ang bigat ng mga gastusin, kawalan ng emosyonal na koneksiyon, at kakulangan ng suporta. Kung ipagbabawal ng mga lider ang social media o video games, hindi nila tinutugunan ang mga ugat ng mga problemang ito. Lumilikha lamang sila ng panibagong problema habang ipinagwawalang-bahala ang mga dati nang suliranin.

Gaya ng social media, madalas ding hindi makatarungang sinisisi ang video games. Bagama’t maaaring makasama sa kalusugan ang labis na paglalaro, sukdulan at hindi makatwiran ang ganap na pagbabawal dito. Nagbibigay ang mga laro ng libangan, pampawala ng stress, pagkakataong matuto ng pagtutulungan at malinang ang pagkamalikhain, at maging ng mga oportunidad sa esports at mga trabahong may kaugnayan sa digital na teknolohiya.

Maraming kabataan ang naglalaro pagkatapos ng klase o trabaho upang makapagpahinga mula sa mga hamon ng buhay. Hindi sila awtomatikong magiging mas masaya o produktibo kapag inalis ito sa kanila. Sa halip, maaari lamang itong magdulot ng higit na pagkadismaya at sama ng loob.

Mapanganib din sa pulitika ang ganitong pagbabawal. Lalong nagiging mulat ang mga botanteng Pilipino, lalo na ang mga kabataan, sa kanilang mga karapatan at kapangyarihan. Alam nila kapag iniiwasan ng mga politiko ang mga tunay na isyu.

Kung hindi kayang pigilan ng mga lider ang pagtaas ng presyo, pagbutihin ang sahod, gawing abot-kaya ang pagkain, o suportahan ang kalusugang pangkaisipan, magmumukhang panglihis lamang ng atensiyon ang pagbabawal sa social media at video games. Para itong pagsisi ng pamahalaan sa kabataan sa halip na pagtulong sa kanila. Hindi madaling malilimutan ang ganitong desisyon sa panahon ng halalan.

Sa halip na ipagbawal ang social media at video games, dapat itaguyod ng pamahalaan ang responsableng paggamit ng mga ito. Maaaring ituro sa mga paaralan ang digital literacy, kaligtasan sa internet, pamamahala ng oras, at mapanuring pag-iisip. Maaaring gabayan ng mga magulang ang kanilang mga anak sa pamamagitan ng makatwirang mga limitasyon sa halip na ganap na pagbabawal.

Maaari namang pagbutihin ng mga kompanya ng teknolohiya ang kanilang mga kagamitan para sa kaligtasan, mga setting sa pagprotekta ng pribadong impormasyon, mga sistema ng pag-uulat ng pang-aabuso, at mga feature para sa pagsubaybay sa oras ng paggamit ng screen. Maaari ring lumikha ang mga komunidad ng mas maraming espasyo para sa sports, sining, pagpapayo, at mga programa na nakatuon sa kabataan. Mas epektibo ang mga solusyong ito dahil itinuturo ng mga ito ang tamang balanse sa halip na maghasik ng takot.

Hindi kailangan ng kabataan ang mga lider na magpapatahimik sa kanila. Kailangan nila ng mga lider na makikinig sa kanila. Malinaw na ipinakikita ng sarbey ng Arkipelago Analytics na tinututulan ng mga kabataang Pilipino ang mga paghihigpit habang nahaharap din sila sa mabibigat na suliranin kaugnay ng kaligayahan, seguridad sa pagkain, pagtaas ng mga presyo, at kalungkutan.

Samakatuwid, hindi ang pagbabawal sa social media o video games ang sagot. Ang dapat ayusin ay ang mga kondisyong nagdudulot ng stress, pag-iisa, at kawalang-katiyakan sa kinabukasan ng mga kabataan. Hindi kailanman patatawarin ng mga botanteng Pilipino ang isang pamahalaang aalisin ang kanilang boses, ugnayan sa kapwa, at paraan ng pagharap sa mga hamon ng buhay habang nabibigong lutasin ang mga tunay na problema.

Si Atty. Anna Mae Lamentillo ang founding partner ng Lamentillo Law (https://www.lamentillolaw.com), isang law firm sa Pilipinas na nakatuon sa pagtatanggol sa mga karapatan, pagpapalakas ng mga demokratikong institusyon, at pagtulong sa pagtatayo ng mga lungsod na makatarungan, inklusibo, at maayos tirhan.